Toen ik werd aangevallen door een nijlpaard in Botswana

Geweldige dingen gebeuren nooit in je comfortzone. De engste dingen zijn vaak het meest de moeite waard om te doen. Dus neem ik soms risico’s. Altijd een berekend risico, maar er is altijd een kans dat er iets misgaat. Dit keer ging het bijna heel erg mis en dacht ik niet eens dat ik een risico nam.

Het was een van mijn grootste dromen om de Okavango Delta in Botswana te bezoeken. Ik had het in verschillende natuurseries gezien en ook in de meest recente Planet Earth II serie kwam de grootste binnenlandse delta ter wereld aan bod. De rivieren en kanalen worden omringd door riet en papyrus en beslaan een gebied zo groot als Zwitserland. De Delta is de thuisbasis van allerlei dieren, nijlpaarden, krokodillen en meer dan 400 vogelsoorten. Het is een intrigerende plek die mensen van over de hele wereld aantrekt.

Een van de beste manieren om de Delta te verkennen is per mokoro. Dit is een soort traditionele kano. Een lokale poler navigeert de mokoro door de kanalen, terwijl hij ook uitkijkt voor nijlpaarden en krokodillen. Noem me naïef, maar op de een of andere manier maakte dit me alleen maar enthousiast en was ik me niet echt bewust van enig gevaar. Ze doen deze tocht dagelijks en ik dacht niet dat een touroperator een gevaarlijke activiteit in zijn programma zou opnemen. Wij bezochten in maart, regenseizoen, wat betekent dat de waterstanden hoog zijn. De poler legde ons uit dat nijlpaarden meestal in specifieke poelen in de Delta blijven waar het diep genoeg voor hen is. Nu het waterpeil zo hoog was gestegen, verspreidden de nijlpaarden zich over de hele Delta. Ook in de kleinere kanalen. Pas toen hij onze mokoro door een heel smal kanaal duwde, besefte ik dat een ontmoeting met een nijlpaard erg gevaarlijk zou zijn. Er was nergens waar we naartoe konden vluchten.

Ik vroeg onze gids of nijlpaarden ooit een boot aanvielen of omsloegen. Hij lachte om mijn vraag en zei dat dat soms gebeurde. ‘Maar maak je geen zorgen, je herkent ze aan de bellen in het water.’ Iets alerter op beweging in het water gingen we verder. Zoals je op de foto kunt zien is er veel riet en begroeiing, wat het veel moeilijker maakt om iets te spotten. Toch voelde ik me rustig en ontspannen op het water. Totdat ik plotseling een enorm gebrul achter me hoorde. Ik draaide me om en zag de tanden van een nijlpaard op ons afkomen. Zijn enorme bek klapte naar onze mokoro en miste die op 1 cm (geen overdrijving). Pas toen ik het gezicht van de poler zag, besefte ik hoe ernstig de situatie was. Angst stond in zijn gezicht geschreven. Onze mokoro wiebelde hevig en ik maakte me klaar om te zwemmen. Ik wist dat mijn overlevingskansen klein zouden zijn zodra ik in het water lag. Wat er daarna gebeurde, is een waas. Onze poler slaagde er op de een of andere manier in de mokoro in balans te houden en ons de rietvelden in te duwen. Door een wonder koos het nijlpaard ervoor ons daarna met rust te laten. We voeren verder terwijl mijn vriend en ik nog steeds trilden. We hadden nog een half uur te gaan in de mokoro en toen de eerste schok wegebde, kregen we de slappe lach. Als je weet dat het nijlpaard verantwoordelijk is voor meer menselijke slachtoffers in Afrika dan enig ander groot dier, neem je een aanval door een nijlpaard niet licht op.

Mensen die het verhaal achteraf horen, noemen me gek omdat ik überhaupt in een kano stapte in wateren vol nijlpaarden. Misschien ben ik een beetje gek, maar ik heb er nooit spijt van gehad dat ik de tocht maakte. Soms moet je beslissen dat iets het risico waard is. Anders doe je uiteindelijk helemaal niets. Ik hoop dat ik een heel lang leven zal leiden, maar als ik sterf door iets geks te doen, heb ik in ieder geval mijn leven ten volle geleefd.